Drevna taoistička ideja alhemije besmrtnosti danas se prevodi, traži i konstituiše u jeziku platformi algoritama, arhiva i digitalne reprodukcije.
No, obzirom da je čovjek mnogo kompleksniji od računara, što znači da bi to bilo moguće, potrebno je čovjeka premodelovati, izmijeniti i prevesti u znakovni, da li i značenjski sistem algoritama. Ali, ako se čovjek želi " učitati u oblik " besmrtnosti sa idejom da se spasi od smrti, onda se postavlja pitanje - ko je čovjek? Ko je takav čovjek?
U ovom duhu tehnološka kompanija TAEX, za globalno poznatu umjetnicu performansa Marinu Abramović, razvila je hiperrealistični VI avatar, pokušavajući da njen glas, pokret, mimiku i način govora pretvori u oblik digitalnog prisustva koji može nastaviti da komunicira i nakon fizičkog odsustva.
Postčovjek.
Ovaj mrežni sistem hranjen njenim glasom, arhivima, bazama podataka i mnogim intervjuima ima za cilj da se umjetničko prisustvo pretvori u trajnu, autonomnu entitetsku infrastrukturu koja može opstati mimo čovjekovog tijela. Nove tehnologije omogućavaju kroz simulaciju, kreiranje novog identiteta koji nije bioloska datost, već uspostavljena i kodifikovana para - stvarnost. Tek, digitalna civilizacija, ma šta to god značilo, intezivno traga za virtuelno operativnim modelima kojim se pokušava prevazici - nadživjeti - nadomjestiti biološko tijelo.
Digitalni trag koji treba da preživi tijelo i vrijeme kao metagovor o tijelu vremena. Digitalno dominirati čak i nakon fizičkog nestanka - u novom prisustvu, transformaciji, umnožavanju i transcendenciji. U novom meta obliku.
Avatari, kao model transformativne oponašajuće funkcije, pa čak i iscjeljenja.
Avatar kao velika supermašina za proizvodnju trajanja i nakon konkretne umjetnice. I inače.
Konačno, stasala je digitalizovana publika koja želi takvu vrstu iskustva, medijacije i potrebe za tom vrstom komunikacije energije, prisustva i rituala. Živi kontakt, riječ i emocija postali su opterećenje ovog vijeka, u kome se radikalno ukidaju osnovna čovjekova svojstva.
Čovjek kao imitacija i posluga ekrana, njegova proteza. Ekran iluzije prisustva kao sustinska distanca od stvarnog svijeta.
Čovjek kao reprodukcija i podrška avataru.
Čovjek u tehno kapsuli reprodukovan kao istrgnuto sjećanje života postaje cilj koji se očigledno i programirano ostvaruje.
Konačno i neizbježno u najširem modulu svijet postaje avatarističan. Blijede sjenke realističnog brišu se u eksponencijalnoj tranziciji definitivne konstitucije homo mašine kao ovovremenog iskustva postčovjeka.
Mr Željko Rutović
